تاثیر عرفان نظری بر نظام حکمت صدرایی

تأثیر عرفان نظری بر نظام حکمت صدرایی علی اعلایی بنابی صدرالمتألهین (م 1045ق) در پی‌ریزی حکمت متعالیه در کنار قرآن و روایات معصومین (علیهم السلام)، از گفتارهای حکما و عرفای پیشین، به ویژه فارابی، بوعلی، ابن عربی (560 – 638ق) و شاگردان مکتب وی بسیار بهره‌برده است. با این همه، میزان بازتاب عرفان در حکمت متعالیه در فصول و شاخه‌های مختلف حکمت صدرایی متفاوت است؛ که این اثر به گونه‌ای روشن و نسبتا کامل و فراگیر، چگونگی نقش عرفان نظری محیی الدینی و اندازه تأثیر آن در همه بخش‌های نظام حکمت صدرایی، و منابع نوآوری‌های حکمت متعالیه و مستند کردن آنها را بررسی کرده است. از این رو این نوشتار در پنج بخش، تأثیر عرفان نظری بر حکمت صدرایی را هم در روش شناسی، و هم در مباحث کلان هستی شناسی، خداشناسی، جهان شناسی، انسان شناسی و معادشناسی، تحلیل کرده است.