پژوهشی در عصمت معصومان (ع)

برشی از کتاب پژوهشی در عصمت معصومان (ع) عصمت در لغت به‌معنای منع کردن و بازداشتن است و در اصطلاح به مصونیت پیامبران و امامان در مقابل گناه و یا خطا اطلاق می‌شود. برخی از اندیشمندان،‌ عصمت را ملکة نفسانی دانسته‌اند و برخی آن را تنها لطف الهی پنداشته‌اند. در تعالیم اسلام و آثار عالمان اسلامی، واژه‌های تنزیه، توفیق و صدق، امانت و تبلیغ معادل عصمت دانسته شده‌اند. عصمت امری ممکن است،‌ زیرا ارباب عصمت «انسان برتر» به‌شمار می‌آیند و نه «برتر از انسان» و از این‌رو، با آن‌که غرایز و قوای نفسانی در آن‌ها وجود دارد، گناه نمی‌کنند و نمی‌لغزند. این امر به‌منزلة سرکوب قوا نیست، بلکه تعدیل قواست. برخی بر‌آنند که بشر بودن معصومان،‌ بار معنایی واژة عصمت و برخی از آیات و روایات، ممکن است تصور جبری بودن عصمت را پدید آورند. اما عصمت امری اختیاری است و نه جبری.