قرآن حکیم از منظر امام رضا (ع)، آیت الله جوادی آملی

قرآن حکیم از منظر امام رضا علیه السلام آیت الله جوادی آملی قرآن حکیم و عترت کریم، دو یادگار ماندگار پیامبر اکرم (ص)‌اند که به جهت عظمت والا و نقش حساس و خطیر آن‌ها همواره مورد توجه و اهتمام مسلمانان بوده و می‌باشند. هشدارهای تکان دهنده آن حضرت درباره این دو امانت الهی بعد از جریان رسالت و اتحاد و هماهنگی بین آن دو ایجاب می‌کرد که مؤمنان راستین و صادق، همواره به فکر این دو یادگار مهم رسالت باشند و با تمسک به قرآن و عترت، به موازات هم و بدون تفاوت، هم قرآن حکیم را در جایگاه اصلی آن ببینند و هم عترت عزیز را در ارایه نقش مهم‌شان یاری کنند. از بهترین زمینه‌هایی که می‌توان به هماهنگی ثقل اکبر و اصغر، راه یافت، این است که قرآن را از زبان عترت و عترت را از زبان قرآن بیابیم. کتاب ارزشمند «قرآن حکیم از منظر امام رضا (علیه‌السلام)» در راستای این هدف تألیف شد و در مباحث وزین خویش در یک مقدمه، یک روضه و چهار جنت به آشنایی با حقیقت قرآن، قرآن علمی و عینی، راه و شرایط شناخت قرآن، موانع شناخت قرآن، تفاوت تدبر در قرآن و استنطاق آن، تشویق قرآن به تحصیل برهان عقلی و دریافت شهود قلبی، جایگاه شهود قلبی در قرآن و… می‌پردازد. این کتاب خلاصه ای است درباره قرآن حکیم در پیشگاه امام هشتم حضرت علی بن موسی الرضا (علیه‌السلام) تا بدین وسیله مقام منیع حضرت در پرتو نور قرآن کریم آشکار گردد و از طرفی معارف عالی قرآن حکیم با بیان این قرآن ناطق روشن گردد. چون سرچشمه و مسیر و مقصد آن دو یکی است؛ همان گونه که آن دو هماره با حق همراهند و هرگز از یکدیگر جدا نمی شوند. ساختار این کتاب در یک بوستان و چند بهشت سامان یافته است. مباحث مربوط به خود قرآن در بوستان مطرح می شود. شرایط و موانع شناخت قرآن نیز در بهشت ها بیان می شود؛ افزون بر آن که در این بهشت ها، معارف به دست آمده از قرآن نیز طرح می شود، همهٴ این معارف، جز بعضی از موارد خاص، با توجه به سخنان نورانی حضرت رضا(علیه‌السلام) بررسی می گردد.