کتاب سمت خدا (دریچه ای به جامعه ولایی) نوشته محمدمهدی میرباقری نشر کتاب جمکران

استاد میرباقری در این کتاب ارزشمند، مباحث بسیار عمیق معرفتی را به زبانی گویا و مستند به آیات و روایات بیان کرده اند؛ مباحثی نظیر: چیستی معرفت امام و راه دستیابی به آن؛ حقیقت، معنا و آثار صلوات؛ معنای شیعه و درجات آن؛ رابطه ایمان و تشیع با اعمال و مناسک؛ سیر انسان در عوامل قبل از دنیا؛ طریق سلوک مؤمن با زیارت امام؛ نقش عوالم گذشته مؤمن در همراهی آینده اش با امام؛ نقش امام در مدیریت و چگونگی روابط اجتماعی مؤمنین؛ تولی و تبری، منشأ مرزبندی جامه مؤمنین با کفار؛ شکل گیری اخلاق حمیده بر اساس توحید و ولایت؛ صفات رذیله امتداد جنود جهل در وجود انسان و اتمام نعمت و گشایش درب ولایت در عید غدیر سمت خدا (دریچه ای به جامعه ولایی) عدد  افزودن به سبد خرید افزودن به علاقه مندی شناسه محصول: 9789649734170دسته: آثار ما, احکام و معارف اسلامی, انبیاء و ائمه اطهار, پرسش و پاسخ اعتقادی, خانواده و سبک زندگیبرچسب: آیت الله میرباقری, اتمام نعمت و گشایش درب ولایت در عید غدیر, تولی و تبری, چیستی معرفت امام, حقیقت, رابطه ایمان و تشیع با اعمال و مناسک, سمت خدا, سید محمد مهدی میرباقری, سیر انسان در عوامل قبل از دنیا, شکل گیری اخلاق حمیده بر اساس توحید و ولایت, صفات رذیله امتداد جنود جهل در وجود انسان, طریق سلوک مؤمن با زیارت امام, معنا و آثار صلوات, معنای شیعه و درجات آن, منشأ مرزبندی جامه مؤمنین با کفار, میرباقری, نقش امام در مدیریت و چگونگی روابط اجتماعی مؤمنین, نقش عوالم گذشته مؤمن در همراهی آینده اش با امام توضیحات سمت خدا (دریچه ای به جامعه ولایی) استاد میرباقری در این کتاب ارزشمند، مباحث بسیار عمیق معرفتی را به زبانی گویا و مستند به آیات و روایات بیان کرده اند؛ مباحثی نظیر: چیستی معرفت امام و راه دستیابی به آن حقیقت، معنا و آثار صلوات معنای شیعه و درجات آن رابطه ایمان و تشیع با اعمال و مناسک سیر انسان در عوامل قبل از دنیا طریق سلوک مؤمن با زیارت امام نقش عوالم گذشته مؤمن در همراهی آینده اش با امام نقش امام در مدیریت و چگونگی روابط اجتماعی مؤمنین تولی و تبری، منشأ مرزبندی جامه مؤمنین با کفار شکل گیری اخلاق حمیده بر اساس توحید و ولایت صفات رذیله امتداد جنود جهل در وجود انسان اتمام نعمت و گشایش درب ولایت در عید غدیر از مهمترین وجوه تمایز این کتاب با آثار مشابه، کاربردی بودن مباحث و پاسخ گو بودن به مهمترین مباحث روز زندگی ایمانی انسان در دوران معاصر است! به عنوان نمونه زمانی که استاد به بحث از چگونگی دستیابی به معرفت امام می پردازد، مباحث بسیار کاربردی و ناظر به پاسخ چه باید کرد است! و زمانی که استاد در خصوص رابطه ایمان و تشیع با اعمال و مناسک سخن به میان می آورد، به برخی از مهمترین شبهات افراط و تفریط در خصوص نقش حب اهل بیت یا عمل در سعادت پاسخ می دهند. و در بحث از تولی و تبری به عنوان مهمترین شاخصه مرزبندی جامعه مؤمنین با جامعه کفار مباحثی بسیار مهم را مطرح می کنند که برای حیات ایمانی امروز مؤمنان به خصوص در دوران کنونی و شرایط سیاسی امروز جامعه بسیار می تواند راهگشا باشد! برشی از کتاب: باید به این دو نکته توجه کنیم و بین افراط و تفریط حرکت نکنیم؛ یعنی اگر کسی عمل داشت و ایمان نداشت، فکر نکنیم که او اهل نجات است؛ البته کسی که از نظر فکری مستضعف است و حقیقت به او نرسیده ممکن است اعمال خوبش مقدمه ای باشد که بعداً به حقیقت ایمان برسد و با ایمانی که به دست آورده، وارد بهشت شود؛ چون بدون ایمان کسی وارد بهشت نخواهد شد؛ از آن طرف هم این انحراف است که کسی خیال کند چون ایمان اصل است، می توان فروع را رها کرد؛ انسان وقتی متمسک به اصول شد، باید متمسک به فروع هم بشود؛ به تعبیر دیگر شجره ایمان، شجره دین و ریشه اش که ایمان است تا شاخ و برگ و میوه اش که اعمال هستند، همه را دارد؛ اگر کسی به آن ریشه ها متمسک است، باید به این شاخ و برگ ها هم متمسک باشد؛ لاابالی گری نسبت به عمل، انسان را از وادی ایمان بیرون می کند. همانگونه که امیرالمؤمنین در بیان نورانی خود در این خصوص می فرمایند: امیرالمؤمنین علیه السلام فرمود: مَا مِنْ عَبْدٍ إِلَّا وَ عَلَیْهِ أَرْبَعُونَ جُنَّةً حَتَّی یَعْمَلَ أَرْبَعِینَ کَبِیرَةً فَإِذَا عَمِلَ أَرْبَعِینَ کَبِیرَةً انْکَشَفَتْ عَنْهُ الْجُنَنُ فَیُوحِی اللَّهُ إِلَیْهِمْ أَنِ اسْتُرُوا عَبْدِی بِأَجْنِحَتِکُمْ فَتَسْتُرُهُ الْمَلَائِکَةُ بِأَجْنِحَتِهَا قَالَ فَمَا یَدَعُ شَیْئاً مِنَ الْقَبِیحِ إِلَّا قَارَفَهُ حَتَّی‏ یَمْتَدِحَ إِلَی النَّاسِ بِفِعْلِهِ الْقَبِیحِ فَیَقُولُ الْمَلَائِکَةُ یَا رَبِّ هَذَا عَبْدُکَ مَا یَدَعُ شَیْئاً إِلَّا رَکِبَهُ وَ إِنَّا لَنَسْتَحْیِی مِمَّا یَصْنَعُ فَیُوحِی اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ إِلَیْهِمْ أَنِ ارْفَعُوا أَجْنِحَتَکُمْ عَنْهُ فَإِذَا فُعِلَ ذَلِکَ أَخَذَ فِی بُغْضِنَا أَهْلَ الْبَیْت‏…» هیچ بنده نیست جز آن که چهل پوشش بر او کشیده است تا آنکه چهل گناه کبیره کند و هر گاه چهل گناه کبیره کند، همه پرده ها از او کنار روند و خدا به آنان (فرشته ‏ها) وحی کند: با بال های خود، بندۀ مرا بپوشانید (و آبروی او را حفظ کنید) و فرشته ‏ها با بال های خود از او پرده پوشی کنند، اما آن بنده هیچ کار زشتی را باقی نمی گذارد که مرتکب نشده باشد تا جایی که به گناهان خود افتخار می کند، پس (در این هنگام که او به گناه کردنش افتخار کرد) فرشته ها گویند: پروردگارا! این بنده گناهی را باقی نگذاشته که مرتکب نشده باشد و ما از آنچه انجام می دهد شرمساریم، پس خدای عز و جل به آنها وحی می کند که بال هایتان را از روی او بردارید وقتی چنین شود او بعض ما اهل بیت را به دل می گیرد… ( ص 103 و 104 )