کتاب تاریخ سیدالشهدا نوشته عباس صفایی حائری انتشارات جمکران

کتاب تاریخ سید‌الشهداء(علیه‌السلام) تالیف آیت‌الله شیخ عباس صفایی حائری با نگاهی تاریخی به این بازه‌ی زمانی نگریسته و با قلمی روان و فصل‌بندی مناسب به خوبی، نمایی روشن از این حادثه ارائه کرده است. این نوشتار علاوه بر تحلیل خوب زمینه‌های عاشورا، از برخی حیله‌گری‌های خلفای وقت و دشمنان اهل‌بیت علیهم‌السلام پرده برداشته و نگاهی نو به روش مطالعه تاریخ اهل بیت علیهم‌السلام مخصوصا تاریخ کربلا ارائه کرده است. نویسنده با نکته سنجی‌ و بر اساس گزاره‌ها و داده‌های تاریخی و با روش مقایسه‌ای میان نقل قول‌ها، سعی در ارائه‌ تصویری روشن و درست از حادثه‌ی عاشورا دارد. به عقیده‌ی مولف، تاریخ امام حسین علیه‌السلام تاریخی مجهول و از تاریک‌ترین ادوار و ازمنه بوده طوری که آن زمان را‌، عصری سراسر حق‌ستیز دانسته که دشمنان به جعل اکاذیب و نشر احادیث باطل پرداخته‌اند این عصر از منظر کتاب به دلیل هجمه‌ی سنگین تبلیغاتی بنی امیه و تقیه‌ی شدید پیروان امام علیه‌السلام ناگفته‌هایی دارد و سِرّ مخفی شدن فضائل امام حسین علیه‌السلام نیز در همین نکته بوده لذا این موضوع، نیازمند دقت و موشکافی فراوان است. انتشارات کتاب جمکران، «تاریخ سیدالشهداء» را در قطع وزیری و 672 صفحه منتشر کرده است. برشی از کتاب: گرفتاری های اهل کوفه، به خاطر بی‌وفایی به اهل بیت علیهم‌السلام: اگر اهل کوفه، از این صفت دیرینه خویش دست بر می‌داشتند و به امام حسن (علیه‌السلام) که همگی بامیل و رغبت با او بیعت کرده بودند، وفادار می‌شدند، هرآینه همین امام نیز چون پدرش بر معاویه می‌تاخت و روز روشن را بر وی تاریک می‌ساخت. ولی با کدام لشکر و…؟! روسای لشکر، از معاویه پولهایی گرفتند و با او زد و بندهایی کردند، و حتّی حاضر شدند که امام حسن(علیه‌السلام) را به او تحویل دهند، و هر عشیره و قبیله‌ای هم از رئیس خود اطاعت می‌کند نه از امام. بنابراین، امام (علیه‌السلام) چگونه می‌توانست با معاویه بجنگد؟ اگر می‌جنگید، منجر به نابودی او و اهل بیت و چند نفری که از شیعیان واقعی بودند، می‌شد و این، نهایت آرزوی معاویه بود. اهل کوفه، بی‌وفایی خود را مجدّدآ ثابت کردند و به همین خاطر امام (علیه‌السلام) با معاویه صلح کرد و شرایطی را به میان آورد. آنگاه از کوفه و اهلش دست شست و روی گرداند و همان گوشه حجاز (مدینه) را اختیار فرمود. پس امام حسن (علیه‌السلام) به سبب رفتار گذشته آنان با پدرش و خودش، از آنان چشم پوشید و رفت. اهل کوفه، با از دست دادن اهل بیت پیغمبر اکرم (صلی‌اله‌علیه‌وآله) گرفتار سختی ها، شکنجه‌ها و ظلم های عمّال معاویه شدند و به راستی که همه چیز را از دست دادند و این، نتیجه رفتار آنان با امیرالمومنین (علیه‌السلام) و ناله و نفرین های آن امام مظلوم است. باید به جای آن سرور، «مغیرت بن شعبه» و «زیاد بن ابیه» بالای منبر روند، و آن‌ها را ارشاد و هدایت نمایند و با تازیانه و شمشیر خود ادب کنند.