کتاب معرفی اتیسم اثر یوتا فریث نشر علم

در اتیسم هیچ چیز، آن گونه نیست که در ابتدا به نظر می رسد. اگر یک کودک اُتیستیک به تلاش شما برای آشنا شدن پاسخ نمی دهد، بدین معنا نیست که این کودک شما را پس می زند. علت های پاسخ ندادن بسیار عمیق تر از این هاست. یا اینکه اگر یک کودک می تواند تصاویر و کلمات را به یاد بیاورد، دال بر این نیست که می تواند نام ها و صورت های آدم ها را نیز یادآوری کند. یکی از یافته های شگفت انگیزی که مرا به شدت متأثر کرد، این بود که ابتلای به اتیسم در بسیاری از موارد می تواند دشوارتر از نابینایی یا ناشنوایی مادرزادی باشد. به جز موارد نادر، کودکان اتیستیک کاملا می بینند و می شنوند، اما به خوبی کودکان نابینا و ناشنوا نمی توانند نشانه های اجتماعی را دریافت کنند و به آنها پاسخ دهند. حتی تصور نداشتن حس اجتماعی، بسیار مشکل است. این به معنای آگاه نبودن درباره سایر انسان ها، اعمال آن ها، عکس العمل های آن ها و علامت هایی است که آنها برای شما و دیگران می فرستند. ظاهرا کودکان اتیستیک درباره این موضوعات آگاهی ندارند. با این همه، آنها دارای برخی توانمندی های ذهنی هستند که آنها را برای یادگیری علامت های اجتماعی کمک می کند. فقط آنها به روش های متفاوتی یاد می گیرند.