کودکان نقاشی کشیدن را دوست دارند؛ این مطلب به هیچوجه چیز پیچیدهای نیست و تقریبا همهی ما از آن آگاهیم. کودک در زمان رشد، به وسیلهی نقاشی کردن، بهگونهای ابراز وجود کرده و تفکرات خود را به بزرگترها اعلام میکند. در واقع سن وسال تقویمی نمیتواند دلیل خوبی برای بیان سطح درک آدمی باشد. چه بسا کودکی با یک نقاشی ساده از پس گفتن حرفی برآید که چندین «آدم بزرگ» در بیان آن عاجز باشند. اما ما چقدر به شکوفا شدن استعداد کودک شیرین زبانمان توجه میکنیم؟ چقدر وسیلههای مورد نیاز برای بروز خلاقیت خردسال مان را در اختیارش قرار میدهیم؟ آیا اصلا به او اجازه میدهیم تا تصاویر زیبایی که در ذهن کوچکش مجسم کردهاست را به تصویر درآورد؟ آیا او را در این مسیر تشویق کردهایم؟ آیا دوست داشتن تنها در بغلکردن و بوسیدن خلاصه میشود؟!
اینها سوالاتی است که هر پدر و مادری دلسوزی میبایست دائما در جریان رشد و بالیدن فرزند دلبندش، از خود بپرسد و جوابی قانعکننده برای آنها پیدا کند. زیرا آیندگان، مارا بهخاطر رفتار امروزمان زیر سوال خواهند برد.